Waarom ik geen goede mama zou zijn.

Met moederdag in het vooruitzicht is iedereen alvast aan het denken hoe hij/zij zijn mama eens in de bloemetjes kan zetten. Want moeder zijn, het is niet voor iedereen weggelegd. Zelf vind ik momenteel niet dat ik een goede mama zou zijn. Waarom vraag je je af? Nou wel om de volgende redenen.

Ik vind kinderen eng.
Niet dat ik er bang van ben, maar soms vind ik ze wel freaky. Die evil stare die ze hebben, ik kan er gewoon niet mee om. Ok, ze kunnen nog niet spreken en waarschijnlijk bedoelen ze het niet slecht, maar toch. Brrrr… Wanneer ik dan toch de moeite doe om met ze te proberen communiceren en ze dan gewoon naar mij staren dan weet ik gewoon helemaal niet meer wat ik moet doen. Negen van de tien keer beginnen ze dan ook nog eens spontaan te huilen wanneer ik juist een poging onderneem om ze te doen lachen. Ach ja…

Ik ben te eerlijk.
“Wow wat heb jij een mooie tekening gemaakt zeg”. Waar moeders fantastische taferelen in zien en zelfs de lelijkste doodles weten te herkennen zie ik enkel een hoop krabbels. “Goh wat een mooie, euuuhm… tekening”. Eigenlijk zou ik het liefst van al zeggen dat ik niks herken in die krabbels van hen, maar de boze mama-blikken houden mij tegen. Ook het feit dat iedereen zo enthousiast kan zijn over hoe mooi baby’s zijn en op wie ze nou het meest lijken. Ik zie er helemaal niks in. Ik vind baby’s niet mooi en ik vind ze meestal nog het meest op e.t. lijken in plaats van op de mama of de papa.Ik heb te weinig geduld.
Iets meer dan 1 keer uitleggen? No way. Drie kwartier vliegtuigje spelen met een lepel met eten? Niet voor mij weggelegd. “hey Natascha, neem jij even wat foto’s van de kinderen?”, als je verwacht dat ik ga wachten tot ze eindelijk in de lens willen kijken en lachen tegelijk, dan heb je het goed mis.

Ik heb een gebrek aan moeder-instinct.
Ik zou het type moeder zijn dat haar kind overal zou vergeten. Wanneer iemand mij een baby in mijn handen duwt heb ik geen idee hoe ik die moet vasthouden. Nee over een natuurlijk moeder-instinct beschik ik helaas niet.

Maar wie weet zullen mijn eieren-stokken ook ooit beginnen rammelen (zoals ze dat zo vaak zeggen tegen mij) en zal ik dan wonder boven wonder ineens ook over een moeder-instinct bezitten. In de tussentijd hou ik het op mijn twee lieve katten om voor te zorgen. Want hey, poezen-mama zijn is ook een vak apart!

P.S.: Respect voor alle mama’s die er zijn en die wel goed zijn in deze dingen. Gelukkig bestaan die ook, want iemand moet voor het nageslacht zorgen toch?

Share:

7 Reacties

  1. mei 7, 2015 / 8:25 am

    Ik sluit me hier volledig bij aan! Ook ben ik liever onafhankelijk dan (voor de rest van mijn leven) afhankelijk van kinderen. Je kan ze niet even weg doen ofzo. Leuk om te lezen dat er iemand eindelijk met me eens is haha.

    • Studio Tinsel
      mei 7, 2015 / 8:28 am

      Inderdaad. Ik begrijp je volledig. Ik hecht ook heel veel belang aan mijn vrijheid en onafhankelijkheid!

  2. mei 7, 2015 / 10:08 am

    Hahaha! Ik wil wel graag kinderen, maar dat heeft lang geduurd. Eerst leek het me gewoon niks en daarna zag ik ze (door mijn fobie) als kotsmonstertjes. Tja.. Nu begint het wel te kriebelen!

    • Studio Tinsel
      mei 7, 2015 / 10:10 am

      Haha kotsmonstertjes, das een goeie! 😀 ja wie weet kriebelt het hier ook ooit 😀 maar momenteel zegt het mij helemaal niets! 🙂

    • mei 7, 2015 / 10:08 am

      Oh ik heb je trouwens genomineerd voor een Liebster award 🙂

  3. mei 8, 2015 / 10:33 am

    Haha wat een leuk stuk! Ik denk ook dat ik super ongeduldig ben, maar misschien dat je dat gaandeweg ook wel leert (hoop ik dan).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *